روزنامه فرهنگی،اجتماعی،سیاسی،اقتصادی و ورزشی

زاینده رود

همسریابی در شبکه های مجازی

کد خبر : 2527
۱۳۹۵/۱۰/۱۷ - ۱۴:۲۳
بعضی ها گمان می کنند که همسریابی هم یک چیزی مثل ماهیگیری است؛ از همان روش ها پیروی می کند و به تور و قلاب احتیاج دارد.
اینجور آدم‌ها وقتی به شبکه  های اجتماعی می رسند، فکر می کنند که قایقشان کنار استخر ماهی پهلو گرفته است و اگر بخت یارشان باشد به شش ماه نکشیده، عروس و داماد می شوند. به این دوستان باید گفت: «این برکه مپندار که خالی‌ست، شاید که نهنگ خفته باشد!» بله دوست عزیز، هشدار! این ماهی های خوش خط و خالی که می‌بینید شادان و رها در حال این طرف و آن طرف رفتن هستند، نوعی ماهی گوشتخوارند که اسم قشنگشان پیراناست و از این لحاظ صاحب این اسم شده اند که پیر صاحب قلاب را در می آورند. بعضی دیگر از این دوستان روش های خلاقانه تری برای شکار دارند: این دسته از دینامیت، برق و سم برای شکار ماهی های بخت برگشته استفاده می کنند، روششان هم خیلی ساده است: شروع می کنند به زدن حرف های عجیب و کارهای عجیب تر کردن. خودشان را برای جلب توجه به در و دیوار می‌زنند و طوری رفتار می کنند که هر کس نداند، فکر می کند موج انفجاری آنها را گرفته یا خدای نکرده شیلنگ آب را سمت پریز برق گرفته اند و جریان الکتریسیته از بدنشان رد شده است یا دست کم چیزخورشان کرده‌اند. این گروه هم در نهایت با یک مشت ماهی مرده، به ساحل برمی گردند. اما توی همین شبکه‌های اجتماعی هم هستند آنهایی که نه فقط سر و سامان گرفته اند که خیلی هم خوشبخت شده‌اند. این دسته آخر کسانی هستند که نگاه ماهیگیرانه به آدم های دنیای مجازی ندارند. آنها زندگی خودشان را می کنند، فرصت می‌دهند تا با آدم ها آشنا شوند و طوری راه می روند که انگار عقلشان عصاکش دلشان شده است. از بین همین آدم هاست که عروس و دامادهای دنیای مجازی، پای سفره‌های عقد واقعی می نشینند.
 
نویسنده : نداشاه نوری