روزنامه فرهنگی،اجتماعی،سیاسی،اقتصادی و ورزشی

زاینده رود

آغاز حرکتی جهت کمک به بیماران خاص در روستای کهرویه؛

آرزو کردم دیگه مژه هام نریزه!

کد خبر : 4629
۱۳۹۶/۰۶/۱۵ - ۱۱:۲۳
به گزارش ایمنا از شهرستان شهرضا: خواهر کوچک‌تر گفت: «زودی یه آرزو کن، زودی یه آرزو کن.» خواهر بزرگ‌تر چشماشو بست و آرزو کرد.
خواهر کوچک‌تر گفت: «چپ یا راست؟ چپ یا راست؟» خواهر بزرگ گفت: «م م م راست...»، خواهر کوچک‌تر گفت: «درسته، درسته، آرزوت برآورده می‌شه، هورا!» دستشو دراز کرد و از زیر چشم چپ خواهرش مژه رو برداشت.
خواهر بزرگ گفت: «تو که از زیر چشم چپ ورداشتی که...» خواهر کوچک‌تر چپ و راست رو خوب نگاه کرد و گفت: «خب اشکال نداره» و دستشو دراز کرد و یه مژه دیگه از زیر چشم راست خواهرش برداشت و گفت: «دیدی؟ آرزوت می خواد برآورده بشه، دیدی؟ حالا چی آرزو کردی؟» خواهرش گفت: «آرزو کردم دیگه مژه هام نریزه...»
اینها بخشی از خاطرات یک بیمار بخش شیمی درمانی است؛ کودکان و مردان و زنانی که دردهای گاه و بیگاه امان آنها را بریده؛ امابعضی اوقات تحمل درد جسمی راحت تر از سایر دردهاست. دکتر فرهاد عطایی، متخصص غدد و متابولیسم در گفت و گو با خبرنگار ایمنا از شهرستان شهرضا، عنوان کرد: بیماری های بسیاری در ایران و سراسر جهان وجود دارد که هرکدام در دسته بندی ویژه ای قرار می گیرند. برخی از این بیماری ها شامل بیماری های خاص و بیماری های صعب‌العلاج هستند.
وی تصریح کرد: بیماری هایی چون تالاسمی، هموفیلی و بیماری نارسایی کلیه و بیماران نیازمند به دیالیز، جزو بیماری‌های خاص به شمار می روند.
این متخصص غدد و متابولیسم اظهار کرد: با شکل گیری بنیاد امور بیماری های خاص، برای نخستین بار عنوان واژه «بیماری‌های خاص» به کار برده شد و با تلاش این بنیاد اختلال های تالاسمی، هموفیلی و دیالیزی با این عنوان به تصویب قانونی رسید.
عطایی گفت: بیماری هایی چون سرطان، نقص ایمنی مادرزادی، هپاتیت (B) و (C)، بیماری های شدید روانی، اعتیاد و بیماری های پیشرفته روماتیسمی نیز به عنوان بیماری های صعب العلاج شناخته می شوند.
بیماران خاص در کشور همواره با مشکلات درمانی مواجه بوده‌اند و دولت‌های مختلف نیز با ارائه بسته‌های خدماتی به دنبال افزایش سطح خدمات درمانی و بیمه‌ای برای این افراد بوده‌اند اما برخی از نارسایی‌ها همچنان وجود دارد.
اما گاه دستانی از مهر، دانه‌هایی از عطوفت می‌کارند تا شاخساری از همدلی به بار آید و جمعی به زیر سایه سار آن آرام گیرند.
در شهرستان شهرضا روستایی وجود دارد به نام «کهرویه» که یکی از اهالی آن دست به اقدامی خیرخواهانه و ابتکاری برای حمایت از بیماران خاص زده است.
مجید محمدیان، خودش از بیماران خاص است، البته خودش می‌گوید من قبل از آنکه یک بیمار خاص باشم، یک انسان خاص هستم.
دوست دارد همه بدانند چه سختی‌هایی کشیده تا بتواند صدای خودش را به گوش همه برساند، او مسیر ۱۹۶۰ کیلومتر شهرضا تا مشهد را با دوچرخه پیموده تا به ملت ایران این پیام را بدهد که بیماران خاص نیز بخشی از جامعه ما هستند و باید به آنها کمک شود.
وقتی درباره طرحی که آغازگر آن بوده پرسیدیم، گفت: از حدود ۶ ماه قبل یک واحد نانوایی را در روستای کهرویه از توابع بخش مرکزی شهرستان شهرضا ایجاد کردیم که درآمد آن صرف کمک به بیماران خاص می‌شود؛ البته یک گروه به نام «مهرآفرینان» هم تشکیل شده که بعضی از ورزشکاران شهرضا و اصفهان و یکی از اعضای شورای شهر شهرضا، آقای مرتضی آقاخانی عضو آن هستند.
برایم جالب‌تر شد، زیرا در این دوره و زمانه که هرکس به دنبال حل مشکلات خویش است، مگر کسانی هم هستند که به دیگران بیندیشند؟ اما وقتی صحبت‌های مجید محمدیان را شنیدم، یقین پیدا کردم که مهر و نوع دوستی هنوز هم طرفداران خود را دارد.
او باز هم به سخنان خود ادامه داد: گروه ما در حدود ۱۹۰ عضو دارد، تاکنون به چند بیمار خاص هم کمک کردیم، برای دختری که از داشتن هر دو کلیه محروم بود و وضع مالی خوبی نداشت، یک اتاق دیالیز آماده کردیم.
جوان دیگری هم که بر اثر برخورد سر با زمین، رگ مغزی‌اش دچار مشکل شده بود، با کمک این گروه برای درمان به تهران اعزام شد.
به اینجا که رسید، آه سردی کشید و آرام‌تر گفت: من خودم یک بیمار خاص هستم، به همین دلیل درد و رنج این بیماران را حس می‌کنم؛ قلب و کبد من در سمت راست بدنم قرار دارد و همین مسئله برایم مشکل ساز شده، اما بیماری نه تنها مرا مغلوب نکرد بلکه به فکر کمک به دیگر کسانی افتادم که مشکلاتی از این نوع داشتند.
در شهرضا کمتر از طرح من استقبال شد اما در تهران افراد زیادی از جمله برخی از چهره های سرشناس سیاسی و هنری به استقبال من آمدند. شعار من حمایت از بیماران خاص و جلب کمک خیران است. طرح اصلی من این بود که انجمنی ایجاد کنم تا بیماران خاص در آن کار کرده و بتوانند مخارج خودشان را تامین کنند، اکنون به دنبال آن هستم که با حمایت جمعی از خیران یک برنامه گلریزان به راه بیندازم تا هزار دست لوازم‌التحریر برای کودکان یتیم و بی بضاعت تهیه کنم.
او خبرنگاران و رسانه‌ها را به یاری می‌طلبد و می‌گوید: آنچه بیش از هرچیزی برای من مهم است، مصاحبه با رسانه‌هاست تا مردم بیشتری با من و طرحم برای کمک به بیماران خاص آشنا شوند، تاکنون هم به دنبال هر مصاحبه کمک‌های بیشتری جلب شده است.
مجید محمدیان مصمم است شعبه دیگری از نانوایی خود را در شهر بهارستان راه اندازی کند. کسی چه می‌داند؟! شاید این جوان شهرضایی آغازگر راهی باشد که سرانجام آن بهتر شدن وضعیت بیماران خاص باشد.