روزنامه فرهنگی،اجتماعی،سیاسی،اقتصادی و ورزشی

زاینده رود

پربازدیدترین اخبار

وقتی نه «کره جنوبی» شدیم و نه «ترکیه»؛

میوه های نارس!

کد خبر : 5561
۱۳۹۶/۰۹/۲۸ - ۱۶:۳۰
ایران، ترکیه و کره جنوبی؛ اینها سه کشوری هستند که در سال های گذشته به عنوان نماد کشورهای درحال توسعه شناخته می شدند. تقریبا همزمان با یکدیگر هم توسعه را آغاز کردند. حاصل این تلاش چه بود؟ پس از چند دهه، کشور کره جنوبی در شمار کشورهای توسعه یافته قرار گرفته و کشور ترکیه، جزو کشورهای نوظهور و تازه صنعتی شده است. کشور ما نیز همچنان در حال توسعه مانده و برنامه های پنج ساله توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را برای رسیدن به توسعه یافتگی اجرا می کند.
واقعیت این است که کمتر ایرانی وجود دارد که خودروهای تولید داخل را قبول داشته باشد؛ نمونه اش هم همین پراید خودمان است که حتی مدیرعامل گروه خودرو سازی سایپا هم ابا داشت از اینکه صراحتا بگوید سوار پراید نمی شود! اصلا چند مسئول و مقام ایرانی را سراغ دارید که پراید سوار شوند؟! مگر نه اینکه دغدغه رهبر انقلاب در سال های اخیر، تولید ملی و اقتصاد مقاومتی بوده است؟ چرا کشورمان پس از این همه سال که تصمیم گرفت به جمع کشورهای درحال توسعه و توسعه یافته بپیوندد، هنوز توان ساخت یک خودروی ملی باکیفیت را ندارد که خرید آن برای مشتریان با قیمت مناسب و به صرفه تمام شود؟ حالا بماند که کارشناسان اقتصادی اذعان می کنند که ما علم و دانش طراحی خودرو را نداشته و نداریم؛ آن هم خودرویی که از حدود 4 هزار قطعه تشکیل شده و ساخت چندهزار قطعه، تجربه،  دانش علمی و فنی و مهندسی می خواهد که ما نداشتیم و هنوز هم نداریم. پس از انقلاب تا زمان دولت مرحوم هاشمی رفسنجانی، واردات خودرو در ایران ممنوع بود. این سیاست حدود 40 سال در کره جنوبی هم اجرا شد. دلیل اتخاذ این سیاست‌ها اما متفاوت بود: کره جنوبی در عین حال که واردات خودرو را ممنوع کرده بود، با کشورهای غربی رابطه داشت و از هرکشوری که اراده می کرد، کمک می گرفت و تکنولوژی ساخت قطعات را وارد می کرد؛ به‌ویژه اینکه کره جنوبی در مقابل کره شمالی قرار داشت و هرکمکی که خواستند از آمریکا گرفتند. این در حالی است که ایران سال ها تحت تاثیر تحریم های ظالمانه آمریکا، امکان جذب سرمایه گذاران خارجی را نداشت. حالا کره جنوبی، هم پیشتاز صنعت خودرو بوده و هم در زمینه های دیگر مثل صنعت الکترونیک، کِشتی سازی و فولاد پیشتاز است. کره یک برنامه منسجم، تدوین و آن را پیاده کرد و مهم این است که در طول 20 سال، یک سیاست را اجرا کرد؛ برخلاف ایران که در طول سالیان گذشته، مدام سیاست‌هایش تغییر کرد و برنامه منسجمی برای رسیدن به خودکفایی و پیشتازی واقعی در عرصه های مختلف تولید نداشت تا حالا در آستانه چهل سالگی انقلاب اسلامی، مهم ترین دغدغه رهبر انقلاب، «اقتصاد مقاومتی» و تکیه و تکرار ایشان بر سر موضوع «تولید ملی» و استفاده از کالای ایرانی باشد.
ترکیه سال ها تلاش کرد خودروی داخلی بسازد و شکست خورد؛ اما ناامید نشد. ادامه داد و البته شرکت های خودرو ساز معروف دنیا، در ترکیه سرمایه‌گذاری کرده و علم و دانش خود را به آنجا بردند. حالا این کشور سالیانه 20 میلیارد دلار، صادرات خودرو دارد؛ ما اما به امید «فتح الفتوح»(!) و «آفتاب درخشان» و میوه برجام نشستیم و به بازشدن پای خودروسازان معروف دنیا به کشورمان امید دوختیم و تدبیرمان همین شد که دلخوش به پژو و رنو و بوئینگ و... باشیم. حالا به دستور ترامپ، بوئینگ از ایران می رود و شرکت‌های فرانسوی هم اگر بمانند، می توانند خوشحال باشند که برای مردم فرانسه اشتغال‌زایی ایجاد کرده ایم! ایران باید بتواند برند قطعه سازی خاورمیانه شود؛ ترکیه هم مونتاژ می کند. خودروهایی که در ترکیه ساخته می شود به طور کامل و 100 درصد، ساخت داخل ترکیه نیست. در حد 50 یا 70 درصد ساخت داخل است و ارزش افزوده ایجاد می کند. کار و شغل ایجاد می شود. قطعات تولیدی در ترکیه، از نظر قیمت و کیفیت  با قطعات فرانسوی و ژاپنی رقابت می کند. وقتی قطعات ساخت ترکیه این طور است، ترکیه می تواند سالیانه 700 هزار خودرو صادر کند و این اصلا قابل مقایسه با تعداد خودرویی که ما صادر می کنیم، نیست و ما هنوز منتظر نتایج درخشان «برجام» هستیم!
نویسنده : زینب ذاکر