روزنامه فرهنگی،اجتماعی،سیاسی،اقتصادی و ورزشی

زاینده رود

فوتبالی که «توره» و «طارمی»در آن شبیه می شوند؛

ایـنـجا چراغی روشن نیست!

کد خبر : 5746
۱۳۹۶/۱۰/۱۹ - ۱۵:۳۱
«ابراهیم توره» بازیکن خوبی بود،خیلی هم خوب بود. از نظر فنی، یکی از بهترین هایی بود که به کشورمان آمد؛ اما رفتارش حرفه ای نبود.
شاید خودش را سرتر از فوتبال ما و کل اعوان و انصارش می دانست. شاید فوتبال ما را کوچک تر از آن می دانست که بخواهد به قانون و قواعد نداشته اش(!) احترام بگذارد. زودتر از آنچه فکرش را بکنید، در گرداب همین بی نظمی و بی اخلاقی فوتبال ما غرق شده بود. به سپاهان که آمد، قرار بود زیر نظر «امیر قلعه نویی» کارکند. به شایعاتی که درباره تبانی این دو و محرومیت این بازیکن در بازی برگشت مقابل استقلال در فصل ۸۷-۸۸ و کارت زردی که او مقابل پگاه گرفته بود و آن را هم به واسطه‌گری و تبانی ربط می‌دادند، کاری نداریم. توره غیرحرفه ای رفتار می کرد. امید بود در سپاهانی که به مدیریت منسجم و منظم و پایدار و دیسیپلین شهره بود، این بازیکن هم کمی منظم تر شود که نشد! در مقطعی از باشگاه اجازه گرفت تا برای تعطیلات به کشور خودش برگردد. تعطیلات طولانی شد و توره برخلاف قرار و مدار با باشگاه، در وقت مقرر برنگشت. آن روزها تصور می شد امیر قلعه نویی پس از بازگشت توره، او را روی نیمکت خواهد نشاند تا نشان بدهد اخلاق را فدای نتیجه نمی کند. این اتفاق اما نیفتاد. توره برگشت و در همان بازی اول پس از بازگشت، در ترکیب قرارگرفت. «بصیرت» که سرپرست وقت تیم بود، به خبرنگاران گفت: «نمی‌توانیم کتمان کنیم که توره یک مهاجم با کیفیت است و در مورد کم‌کاری این بازیکن نباید همه تیم جریمه شود و همه باید از حضور او استفاده کنند و نباید فراموش کنیم که در صورت نبوداو در ترکیب تیم، سپاهان ضرر می‌کند».
به همین راحتی!
ماجرای پیوستن «مهدی طارمی» به الغرافه که البته روز گذشته شنیده شد با پیچیدگی هایی مواجه  شده است، ماجرای «توره» را بی اختیار به ذهنمان آورد. هواداران پرسپولیس از دست طارمی ناراحت هستند و او را «بی وفا» و «بی معرفت» می دانند. حق هم دارند. طارمی، جوانک بی نام و نشان و گمنامی بود که از بوشهر راهی پایتخت شد و در پرسپولیس به نان و نام و نوا رسید و به تیم ملی هم راه پیدا کرد. ابتدای فصل با همراهی «رامین رضاییان» پروژه رفتن به تیم ترکیه ای را اجرا کردند که درنهایت هم به در بسته خوردند و طارمی پشیمان به ایران برگشت و پرسپولیس بود که بازهم او را در آغوش گرفت و هواداران این تیم تلاش کردند بی معرفتی اش را ببخشند. مدتی بعد، داستان درخواست غرامت تیم ترکیه ای پیش آمد و هدایتی مدعی شد پول فسخ قرارداد را همان زمان به طارمی داده ولی گویا طارمی این پول را در جیبش گذاشته و به تیم ترکیه ای نداده تا پرسپولیس حالا در خطر کسر امتیاز قرار بگیرد. حاشیه ها زیاد شد و حرف و حدیث ها ادامه داشت تا باشگاه دست به دامان رییس جمهور شد. رییس جمهور هم به رییس جمهور ترکیه رو انداخت تا مشکل طارمی حل شود که شد. اینکه بعدها اردوغان به خاطر همین کمکی که به ایران کرد، چه امتیازاتی بخواهد، بماند ... اما اینکه یک بازیکن در «خیانت» و «بی وفایی» به چنین درجه ای برسد که یادش برود منافع یک باشگاه و ملت فدای حل مشکلات او شده، واقعا تاسف برانگیز است.
پرسپولیسی ها شاکی هستند شاید چون نسل جدید هوادار نمی‌داند «طارمی» و طارمی ها محصول فوتبالی هستند که در آن، اخلاق و نظم و اصول یک باشگاه یا مدیر، به راحتی فدای کیفیت بازیکن و امتیاز و نتیجه می شود. فوتبالی که در آن نه «دهداری» داریم و نه «زادمهر» و نه حتی «ناصر حجازی»  و البته یک سوال هم برای ما باقی می ماند: باشگاه پرسپولیس برچه اساسی چنین حمایتی از بازیکنی کرد که سابقه او در «نبودن» و «نماندن» و « ازپشت خنجرزدن» را می دانست؟ چطور حاضر شد مشکل او با باشگاه ترکیه ای را حل کند بدون اینکه از بازیکن امتیازی بگیرد؟
طارمی حق دارد به اینده فوتبالی و مالی(!) خود فکر کند، اما دست و پا زدن او برای جدایی از پرسپولیس به شدت غیرقابل فهم بود. هرچند برای هواداری که یادش نرفته آقای بازیکن در حساس ترین دیدار تیمش ، پنالتی را چیپ زد و بعد هم طلبکارانه «هیس» را به آنها نشان داد، این نبودن و ندیدن خیلی زود تبدیل به عادتی شیرین می شود!
 
نویسنده : سمیه یوسفیان

روزنامه امروز

روزنامه ی زاینده رود / شماره 2444 روزنامه امروز را آنلاین ورق بزنید

نیازمندی های امروز

نیازمندی ها زاینده رود / شماره 2359n روزنامه امروز را آنلاین ورق بزنید